En dan is er Corona en ben je als jonge mantelzorg 24/7 thuis. Het verhaal van Sophie ( 12 jaar)

Een mantelzorger van 12 jaar oud…. Wat stel je je daarbij voor?? Een groep-acht-er, bezig met de laatste maandjes op de basisschool en de voorbereidingen voor de musical. Het gaat allemaal goed. Totdat ze opeens met het hele gezin, vader en moeder, broer Jasper en zij, thuis zit wegens corona-lock-down. Hoe is dat voor haar? Daar gaat dit verhaal over.

Je zou kunnen zeggen dat Sophie mantelzorger is voor haar 13 maanden oudere broer, die ADHD en autisme heeft én voor haar ouders. Jasper is haar broer en hij is wie hij is; zo kent ze hem. Dat hij een ‘beperking’ heeft, beseft ze als hij testen heeft ondergaan, waaruit dit blijkt. Dan is Sophie 9 jaar oud. Voor de ouders was dit geen verrassing. Sophie vertelt hoe leuk ze het vindt, dat Jasper altijd ‘ja’ zegt op de vraag mee te spelen. Bijvoorbeeld springen op de trampoline of schommelen of een spelletje. Dat het niet lang duurt voor hij de regie neemt en de baas wil zijn, neemt ze op de koop toe. Zo langzamerhand gaat ze dat irritant vinden…. Met vriendinnetjes praat ze er niet over, want ze weten het wel. Als haar broer zo vervelend doet, gaat ze met hen iets anders doen. Dan gaat Jasper dikwijls naar binnen en kan Sophie met haar vriendinnen verder springen. Hoewel heel irritant, is ze dat eigenlijk gewend. Want ja, zo is haar broer nu eenmaal. Daarnaast vindt Sophie het altijd leuk om te zien hoe blij Jasper kan zijn als hij met een spelletje een leuk resultaat heeft bereikt. Dan is hij helemaal niet vervelend, dan is hij hyper. Al begrijpt ze er helemaal niks van als hij uitlegt waarom het zo geweldig is als hij dit of dat resultaat heeft bereikt. Dan luistert ze gewoon, anders vindt ze het zielig om zijn blijdschap te verstoren. Sophie heeft inmiddels geleerd om zich er niet mee te bemoeien, maar zich terug te trekken als er een heftige confrontatie is tussen Jasper en haar ouders. Soms geeft ze spontaan een oplossing waarvan haar ouders later zeggen, daar nooit aan gedacht te hebben. Ze luisteren en zeggen tegelijkertijd dat zíj de opvoeders van Jasper zijn. Eigenlijk is Sophie nooit alleen. Gedachtes als: ‘enig kind te zijn’ heeft ze ook wel (gehad): heerlijk de rust en aandacht van haar ouders. Dat ervaart ze in vakantietijd en is voor haar volop genieten. Dan gaan zij en Jasper om de beurt een weekje logeren bij opa en oma: heerlijk een weekje rust en alle aandacht van haar ouders of haar grootouders! Ook als Jasper op kamp gaat met de Scouts heeft Sophie het rijk alleen. Ze vertelt altijd voldoende aandacht van haar moeder te krijgen, behalve het afgelopen schooljaar. Ze is blij dat die aandacht in ere wordt hersteld als zij vanaf volgende week weer meer bij en met haar kan zijn en ze leuke dingen samen kunnen doen. Want dan heeft haar moeder een één-jarige master-cursus met succes afgerond! Sophie vertelt met twinkelende ogen, dat ze de musicals ‘Lions’ King’ en ‘Mama Mia’ hebben gezien. En met haar vader geniet ze ’s zomers van samen fietsen en dan ijsjes eten. En niet te vergeten veel monopoly-deal spelen.

In deze bizarre coronatijd is Sophie geconfronteerd met ‘alle dagen, 24/7 met haar ouders en Jasper in een huis zitten…’ dat is lastig geweest. Geen vriendinnetjes in de tuin, geen logeerpartijen bij opa en oma, geen Scoutskamp voor Jasper, geen schoolkamp voor haarzelf, geen klasgenootjes, geen schoolmusical zoals gepland, geen afscheid van de basisschool…. Gelukkig hebben de grote tuin met de trampoline, schommels en het nieuw aangelegde moestuintje voor afleiding gezorgd. Jasper is sinds vorige week weer naar de middelbare school. Sophie heeft al die weken onderwijs thuis genoten en gaat nu op gezette tijden naar school: leuk aan de aangepaste musical werken!! Ze kijkt uit naar de zomer vakantie. Dan gaat ze high-tea-en met haar moeder en ziet het volgend schooljaar met spanning tegemoet. In de toekomst gaat ze op zichzelf wonen. En voor Jasper hoopt ze dat hij werk heeft. Dat hij meer geconcentreerd en zelfstandig kan zijn. Sophie is een 12-jarige die zichzelf “een mantel” omdoet, net als Harry Potter, om even onzichtbaar te zijn. Daarmee geeft ze haar ouders en broer de ruimte om het met elkaar eens te worden