Hoe beleven mantelzorgers Corona? 10 mantelzorgers vertellen hun verhaal.

Het verhaal van Henny en Greetje Wübbels.

Op gepaste afstand een lekker kopje koffie drinken in de sfeervolle en kleurrijke huiskamer en luisteren naar het verhaal van de Henny en Greetje Wübbels.

Henny is van jongs af aan verzot geweest op autorijden, reizen, de wereld verkennen. Dit heeft Greetje altijd geaccepteerd, ja zelfs gestimuleerd. Zijn hele beroepsleven heeft hij achter het stuur van internationaal rijdende vrachtwagens gezeten. Zij is altijd een zelfstandige vrouw en moeder geweest, die jaren als kleuterjuf op de St.Josefschool in Lochem heeft gewerkt. Met genoegen vertelt zij dat het altijd prettig is geweest een zelfstandig leven te leiden. In de schoolvakanties is ze jaren lang op de truck mee geweest. Ze deelden het plezier van reizen maken, van het genieten van de natuur waar ze langs kwamen. Ook toen de kinderen er waren, bleef zij lange ritten met hem meegaan. Zoon en dochter mochten dan uit logeren bij familie. Henny z’n vakantie bestond uit een paar weken (twee) achter elkaar thuis zijn bij haar en de kinderen.

Op 59-jarige leeftijd kon Henny al in de VUT. Het heeft wel zo’n twee jaar geduurd voor er een nieuw evenwicht was gevonden als echtpaar dag in dag uit onder een dak te wonen en te leven. Henny vond invulling van zijn vrije tijd in het tuinieren en paarden verzorgen. Terwijl Greetje nog aan de school verbonden was. maar al gauw stond er een camper voor de deur, een eenvoudig VW-tje, waar samen menig reisje mee is gemaakt. Veel zien en steeds weer nieuwe, mooie plekken ontdekken. Samen wilden ze alsmaar verder en verder: van Noordkaap tot Dubrovnik

Een paar jaar geleden is Alzheimer geconstateerd bij Henny. Gelukkig konden ze er samen over praten. Greetje kon het accepteren en besloot elke toekomstige situatie daarop aan te passen. Hij mocht geen auto meer rijden en dat terwijl hij bevoegd was achter het stuur van elk vervoermiddel te kruipen. Om er zeker van te zijn of hij nog wel bevoegd was om te rijden, kreeg hij nog één rijles en deed hij een rijexamen. De instructrice van het CBR vertelde heel respectvol, dat het rijden niet meer verantwoord was. Met een e-scooter heeft hij een dik jaar nog genoten van de vrijheid, tot hij zelf vond dat het niet meer ging. De dag brak aan dat thuis leven niet meer mogelijk bleek en Henny naar een verzorgingshuis is gegaan. Uiteindelijk kwam hij in april 2018 terecht op de Spijkhoeve in Eefde. Daar bezoekt Greetje hem geregeld en graag, want: “het is zo’n lieve man”.

Creatief als zij is, zorgt ze er voor dat er elke dag contact is: juist in deze “contactloze” coronatijd. Niet alleen telefoontjes, een Skypeje met hun (klein)kinderen, maar ook kaartjes van zijn 8 broers en zussen. Haar manier om haar liefde voor hem te tonen is ervoor te zorgen, dat er elke avond een brief van haar onder zijn kussen ligt. Vrolijke, kleurrijke brieven, met plaatjes, tekeningen, enkele lieve woorden, herinneringen en wensen voor een goede nacht. Dankzij het personeel, de verzorgers van haar Henny, leest, ziet en hoort hij dat ze, hoewel zelfstandig levend, toch nog altijd verbonden zijn. Als dat geen liefde is!

Zodra de lock-down is opgeheven, gaat Greetje met Henny in de E-rolstoel aan de wandel: “reizen” in de omgeving en genieten van alles wat ze zien. Op weg naar de stad voor een kopje koffie met gebak! Net als ze samen deden vóór deze bizarre coronatijd.